Na de moord op Theo van Gogh (2004) was voor mij de maat vol en had ik meer dan genoeg van alles wat met moslims te maken had. Tegelijkertijd werd ik een beetje paranoia als ik een moslim in jurkkostuum bij een tramhalte zag staan. http://www.grootoost.nu/index.php/site/comm/afscheid_van_assadaaka/

Bom?

Op zoek naar een remedie voor deze niet authentieke angst vroeg ik om hulp. Aan wie? Aan het zwerk boven mij natuurlijk! Deze hulp kwam in de vorm van de Kadekrant, de huidige IJopener die op een middag bij mij op de deurmat viel.  Daarin las ik het levensverhaal van Ahmed El Mesri, voorzitter van de multiculturele vereniging voor vriendschap Assadaaka. Het woord Assadaaka zo liet El Mesri in het artikel weten, betekende zoveel als vriendschap. Ik pakte de telefoon en ik belde om een afspraak te maken. “Kom maar naar de Balistraat 48”. Het stratenboekje liet zien dat de Balistraat in de Indische buurt lag in een heel klein nauw straatje achteraf. Brrrrrr. Maar goed, dat hoorde wellicht bij mijn therapie om van die angst af te komen.

Op een zondag in januari 2005 stond ik oog in oog met El Mesri en nog geen twee maanden later na een tweetal bijeenkomsten te hebben georganiseerd rondom het thema angst voor de ander en hoofddoeken vroeg El Mesri mij om vice-voorzitter te worden van Assadaaka. Ik zei me voor een jaar te willen binden. Inmiddels, het is nu juli 2007 zijn er twee en een half jaar verstreken en ben ik aan het einde van mijn reis met Ahmed gekomen. Ik ben meer dan genezen en in sommige gevallen zelfs een liefhebber van de moslim geworden: van de vrijzinnige moslim. In die context hebben Ahmed en ik elkaar ook ontmoet en elkaar leren kennen en waarderen.

Geen hokjesmentaliteit. Alles in een ruimte. Dat is de droom van Ahmed en dat is ook nog steeds mijn droom. Daarin wijkt Assadaaka nog wel eens af van de beleidslijnen die het stadsdeel uitzet. Er wordt nog te veel in hokjes gedacht en daarmee help je mensen niet echt. Je bevestigt ze alleen maar in hun geloof dat gescheiden leven en gescheiden activiteiten ondernemen gewoon is. Sterker nog, het wordt beloond door de overheid!

Beste Ahmed, ik wens jou en Assadaaka een voorspoedige toekomst en mogen de goden van de woningbouwverenigingen jullie gunstig gezind zijn! Misschien is er ergens een piepklein pandje, toegankelijk voor de laagdrempeligen onder ons, de mensen van vlees en bloed die het niet zo getroffen hebben in het leven zoals de fortuinlijke en talentvolle politici van Zeeburg.

Afscheid van Assadaaka door Tess Jungblut